زیر نور چراغایی که پیاده رو رو روشن می کنن
به هم نزدیک می شن
نگاهشون
از سنگفرش راه می افته ٬ از پاها میره بالا ٬ می خوره به نگاه اونیکی . ا
ـ نگو که عاشقم شدی
ـ باشه ! پس تو بگو
ـ عاشقتم (جلوی کلاهشو می گیره و پشتشویه کم از سرش بلند می کنه)ا
ـ منم همین طور(دامنشو همون جا که هس نگه می داره و یه کم میره پایین)ا
زیر نور همون چراغا
از هم دور می شن

دیکته گفتن شروعش بود
دیکته کردن تمومش کرد
وسطاش اون موقع بود که من دیکته می نوشتم

تقصیر خودت بود
یادته ؟ غلط نوشتم و تو مجبورم کردی یه صفحه کامل از روش بنویسم ؟
اگه اون جوری بهم دیکته اش نمی کردی ، هیچ وقت یادش نمی گرفتم
هیچ وقت تموم نمی شد
تا آخرای دنیا
تو دیکته میگفتی
من می نوشتم اش : "سلته"
تو از سلطه ات لذت می بردی
من از مهربونی تو

آدمی
در اثبات خدایی خویش
در کلنجار باستانی اش با بکری حیوان
باکره ماند
و به زحمت آفریده ی خود را
-شرم را
با لبان هرگز طعم بوسه نچشیده اش
ادا کرد تا
حیوان ناطق شود

خانه ی اجدادی ام را ترک کردم
یقینی که به اسارتم می کشید را

تند باد پاییزی لنگه ی پنجره را از پاشنه در آورد ، خشم ناک
پنجره ای نو ساختم ، سوز زمستان را پناهی
برف زمستانی بر بام نشست ، سنگین
بام فرو نشسته را از نو بنا کردم ، باران بهاری را چتری
سیلاب بهاری دیوار را ویران کرد ، پر خروش
اما
جوابش نبود جز سکوتی

اینگونه خانه ی اجدادی یقینم را ترک کردم
بازیچه ی باد و برف و سیلاب را

آزادم اما اینک
آزاد

دیگر نیازی نیست به
ترمیم خسارت شیطنت های باد و برف و سیلاب
نیازی نیست به
توجیه بی منطق هر چیز و ناچیز ، که تحدید می کنند یقینم را

فقط
گاهی
گهگاهی
برف و باد و سیلاب
در جستجوی بازیچه ی از دست رفته
به بازی می گیرند
جان بی پناهم را

اشک آلوده پروازشان را تماشا کردم
وقتی کیسه را باز کرد

-"مامان جون ، این بیچاره ها خفه میشن تو این کیسه "

نفهمیدم پروانه های بی حال ، سخت بال می زدند
یا مستی پروازشان از چشم های پر اشک من بود ؟

در جستجوی سراب به آب رسیدم
بی احساس تشنگی


شاید نیاز داریم به احساس بی نیازی
گاهی

چه ابر های سیاهی در انتظار مهمانی خورشیدند
و تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بود که از حقیر ترین ذره هایش خورشید به دنیا آمد